خطرات و اقدامات کنترلی از دست دادن تبخیر روغن

به عنوان مثال، حد انفجار بنزین 1.0٪ ~ 6.0٪ (کسری حجمی)، چگالی بخار بنزین حدود 3.0 ~ 3.1 کیلوگرم · متر- 3 (STP) و چگالی هوا 1.1 کیلوگرم در متر-3 (STP) است. بنابراین در هنگام نگهداری، تحویل و فروش فرآورده های نفتی، مقدار زیادی نفت و گاز با غلظت بالا با چگالی بیشتر از هوا که به طور جدی از حد انفجار آتش فراتر می رود، تبخیر و تخلیه و پخش می شود و عمدتاً در فضای زمین شناور و تجمع می یابد که خطرات جدی بسیاری را برای بنگاه ها و جامعه به همراه دارد.

1. به خطر انداختن ایمنی پیوندهای مختلف در ذخیره سازی و حمل و نقل نفت

از آنجایی که بیشتر فرآورده های نفتی سبک مواد فرار، قابل اشتعال و مواد منفجره هستند، جمع آوری آنها آسان است. پس از تشکیل مخلوط انفجاری با هوا، در فرورفتگی ها یا ترانشه ها رسوب کرده و انباشته می شوند. هنگام مواجهه با آتش، احتمال انفجار یا آتش سوزی بسیار زیاد است و خسارات جانی و مالی قابل توجهی به همراه دارد. اگر غلظت هیدروکربن بین 1 تا 7 درصد باشد در محدوده انفجار قرار دارد. برای این نوع خطر، مردم در حال حاضر با تقویت مدیریت و افزایش سرمایه گذاری در تاسیسات ایمنی، از بروز حوادث جلوگیری می کنند. با این وجود، به دلیل گستردگی محدودیت های انفجار نفت و گاز، گستره وسیع انتشار نفت و گاز و عوامل متعدد مؤثر بر ایمنی تولید، هر از چند گاهی حوادث آتش سوزی و انفجار ناشی از آنها رخ می دهد. نتایج آماری نشان می دهد که از بین 222 حادثه آتش سوزی و انفجار، 101 مورد ناشی از نفت و گاز بوده که 45.5 درصد را شامل می شود. نتایج آماری میزان وقوع آتش سوزی در هر منطقه از انبار نفت تمام شده عبارتند از: مساحت مخزن: 6.94 درصد، منطقه بارگیری و تخلیه: 27.78 درصد، منطقه تحویل نفت: 36.11 درصد و این سه منطقه 71 درصد را به خود اختصاص داده اند.

2. آلودگی محیط زیست و ایجاد درجات مختلف خسارت

نفت و گاز مواد سمی هیدروکربنی گازی هستند که چگالی آنها بیشتر از هوا است و روی زمین شناور هستند که تأثیر آن بر افراد و محیط اطراف را تشدید می کند. به طور کلی، بنزین ترک خورده سمی تر از بنزین مستقیم است. اگر بنزین حاوی هیدروکربن‌های غیراشباع و هیدروکربن‌های معطر باشد، آلودگی اتمسفر جدی‌تر خواهد بود. هنگامی که افراد روغن و گاز با غلظت های مختلف استنشاق می کنند، مسمومیت مزمن (خفیف) یا مسمومیت حاد (شدید) ایجاد می کنند و سیستم تنفسی و سیستم عصبی مرکزی آنها به شدت آسیب می بیند. محتوای بالای هیدروکربن های آروماتیک نیز بر سیستم خونساز تأثیر می گذارد. هنگامی که نفت و گاز به طور مستقیم وارد دستگاه تنفسی می شود، علائم تحریک تنفسی شدید ایجاد می کند. بیماران شدید ممکن است دچار تنگی نفس، لرز و تب، برونشیت، ذات الریه و حتی ادم شوند که با پلوریت اگزوداتیو و غیره همراه است. روغن و گاز به سیستم عصبی مرکزی آسیب می رساند. علائم خفیف مسمومیت شامل سرگیجه، خستگی، حالت تهوع، استفراغ و علائم بیهوشی خفیف مانند مستی و علائم تحریک مخاط مانند اشک ریزش، سرفه و احتقان ملتحمه است. اثرات مسمومیت مزمن آن عمدتاً به صورت سندرم نوراستنی و نوریت چندگانه محیطی ظاهر می شود. برخی از بیماران «اعتیاد به بنزین» و آنسفالوپاتی سمی (مشابه اسکیزوفرنی) دارند. مسمومیت شدید (حاد) ممکن است باعث فراموشی، کما، سفتی اندام و اسپاسم حمله ای شود. تعداد کمی از بیماران دچار ادم مغزی، علائم ذهنی یا تب شدید مرکزی می شوند و همچنین ممکن است با نوروپاتی محیطی متعدد همراه باشد و موارد شدید حتی ممکن است فوت کنند. بنزین همچنین خاصیت چربی زدایی دارد که باعث می شود تعادل چربی در سلول هایی مانند پوست به هم بخورد و در نتیجه خشکی، ترک خوردگی، کراتینه شدن و درماتیت حاد در برخی موارد ایجاد شود. نتایج آزمایشات حیوانی نشان می دهد که پروپان، بوتان و ایزوبوتان اثر مهاری بر عملکرد قلب دارند. طبق این نظرسنجی، آلودگی محیط زیست ناشی از شرکت‌های پتروشیمی قبلاً بر سلامت کودکان اطراف آنها تأثیر گذاشته است، مانند عملکرد غیراختصاصی ایمنی که روند نزولی را نشان می‌دهد.

نفت و گاز همچنین بر روی مواد شیمیایی آلی مانند پوشش‌ها اثر خورنده دارند و در نتیجه سرعت خوردگی تجهیزات را تسریع می‌کنند. نفت و گاز نه تنها به عنوان یک آلاینده اولیه به طور مستقیم به محیط زیست آسیب می رسانند، بلکه واکنش دهنده اصلی برای تولید مه دود فتوشیمیایی نیز هستند. مه دود فتوشیمیایی یکی از آلاینده های اصلی در جامعه صنعتی مدرن است. به عنوان مثال، لس آنجلس و توکیو حوادث معروف مه دود فوتوشیمیایی را تجربه کرده اند، بنابراین مدت هاست که توسط بسیاری از کشورها جدی گرفته شده است. در دهه 1970، کشور من همچنین مه دود فتوشیمیایی ایجاد شده توسط هیدروکربن هایی مانند نفت و گاز و درجات مختلف آسیب ناشی از منطقه شیگو، لانژو را مشاهده و اندازه گیری کرد.

3. اتلاف انرژی، ایجاد زیان های اقتصادی جدی

قبل از دهه 1970، کشور من اساساً هیچ اقدام کنترلی روی تلفات نفت و گاز انجام نمی داد. نسبت تلفات نفت و گاز به حجم نفت خام حدود 0.6 درصد بود. با پیشرفت مداوم تکنولوژی، به ویژه ترویج و استفاده از مخازن سقف شناور، تلفات نفت و گاز بسیار کاهش یافته است. داده ها نشان می دهد که بنزین به طور کلی باید چهار عملیات بارگیری و تخلیه را از پالایشگاه تا مصرف کننده نهایی انجام دهد. هر عملیات بارگیری و تخلیه 1.8 درصد تلفات تبخیر دارد و نرخ تلفات برای چهار عملیات بارگیری و تخلیه 7.2 درصد است. با در نظر گرفتن پکن، مصرف سالانه بنزین به 200x104 تن رسیده است. تخمین زده می شود که میزان بنزین بالای پکن هر سال بیش از 1.4x104 تن افزایش می یابد که یک مشکل بسیار جدی است. جدول 1.2 وضعیت تخمینی تلفات تبخیر نفت و گاز داخلی را در سال 2000 نشان می دهد. از جدول 1.2 می توان دریافت که تلفات نفت و گاز 0.19٪ از نفت خام را تشکیل می دهد که مقدار کل آن تا 400000 تن می رسد. اگر قیمت بنزین سابق در کارخانه 3000 یوان/تن باشد، ضرر سالانه 1.2 میلیارد یوان است:

4. کاهش کیفیت فرآورده های نفتی و تأثیرگذاری بر استفاده عادی از فرآورده های نفتی

از آنجایی که اتلاف مواد عمدتاً از اجزای سبک‌تر فرآورده‌های نفتی است، از دست دادن تبخیر فرآورده‌های نفتی نه تنها باعث کاهش کمیت، بلکه کاهش کیفیت نیز می‌شود. به عنوان مثال، با تبخیر کسر سبک و از دست دادن بنزین، نقطه تقطیر اولیه و نقطه 10٪ بنزین افزایش می یابد و عملکرد تبخیر بدتر می شود، یعنی عملکرد شروع بنزین بدتر می شود. علاوه بر این، از دست دادن تبخیر همچنین اکسیداسیون بنزین را تسریع می کند، کلوئید را افزایش می دهد و عدد اکتان را کاهش می دهد.

شرکت های فروش پتروشیمی در پیوندهای مختلف زیان های جدی ناشی از تبخیر نفت دارند. این ضرر توجه زیادی را از سوی ادارات مربوطه به خود جلب کرده است و باعث ارتقاء بیشتر تحقیق و توسعه اقدامات فنی حاکمیتی مربوطه خواهد شد. در حال حاضر، از دیدگاه ادارات مدیریت اجرای قانون اداری (مانند ادارات حفاظت محیط زیست)، روش‌های کنترل دقیق مختلفی در داخل و خارج از کشور برای کنترل انتشار بخارات نفت اتخاذ شده است، مانند قوانین و مقررات، مقررات مدیریتی، استانداردهای کیفیت محیطی (شاخص‌ها) و فرمان‌های کنترل انتشار (شاخص‌ها) که عموماً شامل شاخص‌هایی مانند حداکثر غلظت مجاز انتشار و حداکثر مجاز انتشار است. هر دو کنترل کیفی و کمی وجود دارد. هم استانداردهایی وجود دارد که بر اساس سطوح فنی محلی و ملی تدوین شده اند و هم استانداردهایی که از منظر بهداشتی تدوین شده اند.

ایالات متحده آلودگی فرار نفت و گاز را به صورت مرحله‌ای کنترل می‌کند و تصریح می‌کند که انتشار گازهای گلخانه‌ای در مناطق شهری پرجمعیت<10mg/L, that is, the total hydrocarbon leakage allowed for each 1 gasoline is no more than 10mg; for other general areas, emissions are required to be <35mg/1. European II Standard 94/63/EC stipulates that the hydrocarbon concentration in industrial waste gas should not exceed 35g/m'; German TI air quality standard stipulates that the hydrocarbon concentration in industrial waste gas should not exceed 150mg/m. Oil refineries and oil depots in the European Community countries generally adopt oil and gas recovery measures, and oil and gas recovery at gas stations has also begun to be implemented. It was fully completed before 2005. The oil and gas generated from the entire process of oil production to consumption have been recovered, and all oil and gas have been discharged after meeting the standards. The United States, which leads in this field, has basically formed a complete oil and gas recovery system that connects the entire process of storage, loading and unloading, transportation, and refueling.